14 Dec 2017

Το σώμα μου έχει μια ολόκληρη ιστορία να διηγηθεί, την ιστορία της πορείας του στο χρόνο. Πάνω του έχουν αποτυπωθεί οι σημαντικότερες εμπειρίες της ζωής μου, μπορείς να τις διαβάσεις, στις ουλές, στις ρυτίδες, στα σημάδια από τον ήλιο, στην αύξηση του βάρους του, στην νέα μορφή του στήθους, στους πόνους στην πλάτη και την μέση, στην αλλαγή των χρωμάτων των μαλλιών και των φρυδιών μου.

Κάθε μικρή χαρακιά στο πρόσωπό μου δηλώνει πως για πολλά χρόνια γελούσα, ένιωθα έκπληξη, θύμωνα, έκανα γκριμάτσες στο παιδί μου και σε άλλα παιδάκια. Κάθε αύλακα έκανε χρόνια να σκαφτεί, χρειάστηκαν αλλεπάλληλες βιώσεις των ίδιων συναισθημάτων. Μετρημένες μία μία οι φορές που ένιωθα στο βάθος των γραμμών μου, στα χιλιοστά ή ίσως και στα εκατομμυριοστά. Επαναλήψεις συναισθημάτων καρφώθηκαν στο πρόσωπό μου. Αγαπάω την ιστορία κάθε μιας γραμμής γιατί μου θυμίζει πως ζω, πως νιώθω και αισθάνομαι.

Οι πανάδες στα χέρια, στους ώμους και στο πρόσωπό μου μου θυμίζουν όλες μου τις εξορμήσεις κάτω από τον καυτό ήλιο, τα μεσημέρια στη θάλασσα, τους πρωινούς περιπάτους στους δρόμους, τις στιγμές που μικρό παιδί κοιτούσα κατά πρόσωπο τον ήλιο και εκείνος μου έκαιγε τα μάτια και με ανάγκαζε να τα κατεβάζω. Σε εκείνα τα παιχνίδια με τον ήλιο πάντα νικητής ήταν εκείνος.

Οι ουλές στα πόδια μου μου θυμίζουν τις παιδικές μου σκανδαλιές, τις φορές που έπεσα από το ποδήλατό μου, τις πτήσεις με τις κούνιες που γίνονταν πτώσεις, τις αρρώστιες μου και το σημάδι από την καισαρική, χαμηλά στην κοιλιά μου που μου χάρισε το δώρο μιας καινούργιας ζωής. Κάθε ουλή στο σώμα μου έχει να μου θυμίσει, έχει να μου διηγηθεί και μια διαφορετική μα πάντα αληθινή ιστορία που συνέβη σε μένα χρόνια πριν. Κάθε ουλή βοηθάει τη μνήμη μου και μου θυμίζει πάντα ποια είμαι και από ποιες διαδρομές έχω περάσει για να φτάσω σήμερα ως εδώ.

Η αύξηση του βάρους μου έγινε μέσα στην εγκυμοσύνη για να στηρίξει μια νέα ζωή που σκιρτούσε μέσα μου. Κάθε μήνα ζυγιζόμουν και ήξερα πως μαζί με μένα, με την κοιλιά που μεγαλώνει, αναπτυσσόταν μέσα μου και ένα αγόρι. Θαύμασα το σώμα μου για την ικανότητά του να φτιάχνει από την αρχή του έναν άνθρωπο, συγκινήθηκα με το σώμα μου, που ήταν τόσο σοφό και που ήξερε καλά τι να κάνει. Δεν ανέκτησα ποτέ το βάρος και το σφρίγος που είχα πριν την εγκυμοσύνη, μα και το σώμα μου δεν ξέχασε ποτέ το θαύμα που έζησε και δεν έπαψε κάθε μέρα να μου το θυμίζει.

Το στήθος μου έχασε και αυτό την σφριγηλότητά του, πριν να το κάνει όμως, γέμισε με άφθονο γάλα, τάισε ένα μωρό που γεμάτο αγωνία έψαχνε να φάει για να κρατηθεί στη ζωή. Πάνω του αρπάχτηκαν δυο παιδικές παλάμες, του χαμογέλασαν, το έπαιξαν. Το στήθος μου μου παρείχε αυτήν την τόσο δυνατή εμπειρία της ζωής μου. Με έκανε να νιώσω σημαντική, απαραίτητη και παντοδύναμη, την ώρα που έβλεπα τον γιο μου να θηλάζει. Το στήθος μου του έδωσε ό,τι πολυτιμότερο διέθετε για να τον μεγαλώσει.

Οι πόνοι στη μέση και στην πλάτη μου μου θυμίζουν τον κάματο της εργασίας μου, όλες τις στιγμές που πέρασα σκυμμένη πάνω σε βιβλία και τετράδια προσπαθώντας να κερδίσω γνώση. Τα χρόνια του σχολείου, του πανεπιστημίου και τα χρόνια της εργασίας μου. Το σώμα μου θυμάται κάθε μία ξεχωριστή μέρα που έκατσε πίσω από ένα γραφείο, έναν πάγκο και εργάστηκε, θυμάται κάθε στιγμή ορθοστασίας, βιασύνης, εντατικής δουλειάς που το άφηνε κουρασμένο, αλλά ευτυχισμένο και γεμάτο, καθώς προσέφερε τις υπηρεσίες του.

Το χρώμα των μαλλιών μου που αλλάζει μου θυμίζει πως άλλο πια δεν είμαι μία νεαρή κοπελίτσα, πως οι λευκές τρίχες στο κεφάλι μου συνοδεύουν τη σοφία που απέκτησα με το πέρασμα των χρόνων και τη βίωση τόσων γεγονότων, τόσων εμπειριών. Άλλαξε η σκέψη μου, άλλαξαν τα συναισθήματά μου, άλλαξε ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και τον εαυτό μου. Δεν είμαι πια είκοσι χρονών, κάποιες λευκές τρίχες προβάλλουν μέσα στο μαύρο του κεφαλιού μου και μου φέρνουν νέα, έρχονται να μου πουν πως μεγαλώνω. Αλλά έρχονται επίσης να επισφραγίσουν όλη αυτήν την πορεία ζωής, τις περιπέτειές μου με το χρόνο και τη σοφία που απέκτησα μέσα από αυτήν την διαδρομή.

Το σώμα μου κάθε μέρα εκπληρώνει τον σκοπό του, με ταξιδεύει στο χρόνο. Δεν το αγαπάω επειδή είναι αδύνατο, καλλίγραμμο, γυμνασμένο, το αγαπώ γιατί συντροφεύει το πνεύμα μου, γιατί γίνεται το άρμα του και το κουβαλάει. Αγαπάω και την ιστορία μου που αποτυπώθηκε πάνω του και για αυτό το φροντίζω, θέλω να ναι γερό και να με ταξιδεύει για πολλά χρόνια ακόμη.

Δεν επιθυμώ να σβήσω τις ρυτίδες και τα σημάδια του κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως προσπαθώ να σβήσω την ιστορία και τη μνήμη του, τη δική μου ιστορία. Δεν προσπαθώ να κυλήσω ανάποδα το χρόνο που κύλησε απ’ την καλή επάνω του. Ξέρω πως δεν το χρειάζομαι και ξέρω ακόμη πως δε γίνεται, ακόμη και αν χιλιάδες βιομηχανίες καλλωπισμού μου λένε το αντίθετο και μου υπόσχονται αιώνια νεότητα. Μου φαίνεται τώρα που δεν είμαι πια είκοσι χρονών τόσο παράλογο. Γιατί να θέλω να μείνω για πάντα νέα; Γιατί να θέλω να ακινητοποιήσω το χρόνο, γιατί να θέλω να σταματήσω μια ζωή που εξελίσσεται, που βιώνεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο;

[top]
Η Συντάκτρια


Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια. Συμβουλευτική-ψυχοθεραπεία παιδιών, εφήβων, ενηλίκων, ζευγαριών.

Απαντήστε